|
|
| Plac Piłsudskiego | | Wokół Placu Piłsudskiego |
Symboliczny grobowiec dla uczczenia bezimiennie poległych bohaterów w walce o wolność Polski powstał w 1925 roku z inicjatywy Władysława Sikorskiego, ówczesnego ministra spraw wojskowych. Znajduje się na placu marszałka Józefa Piłsudskiego, stanowiąc fragment trzech środkowych arkad zniszczonego w czasie II wojny światowej Pałacu Saskiego. 2 listopada 1925 roku uroczyście złożono w nim szczątki anonimowego żołnierza z Cmentarza Obrońców Lwowa z lat 1918-1919.
Wybór miejsca, z którego pochodzą ekshumowane zwłoki Nieznanego Żołnierza, był wynikiem losowania. Wcześniej tj. 4 kwietnia 1925 w Ministerstwie Spraw Wojskowych w Warszawie pod przewodnictwem ministra Spraw Wojskowych gen. Władysława Sikorskiego oraz szefa Biura Historycznego Wojska Polskiego gen. Mariana Kukiela odbyło się losowanie 15 pobojowisk, z których miały zostać ekshumowane zwłoki Nieznanego Żołnierza. Wyboru miejsca dokonał ogniomistrz Józef Buczkowski, kawaler Orderu Virtuti Militari. Wyboru zwłok dokonała Jadwiga Zarugiewiczowa, matka jednego z bohaterów, zabitych w bitwie pod Zadwórzem, którego zwłok również nie można było zidentyfikować. W dniach 30-31 października zwłoki uroczyście przewieziono specjalnym pociągiem do Warszawy.
Trumna spoczęła w krypcie pod płytą, na której wyryto napis: ”Tu leży Żołnierz Polski poległy za Ojczyznę”. Po jej nasunięciu prezydent Stanisław Wojciechowski zapalił wieczny ogień w centralnym zniczu i złożył pierwszy wieniec. Obok stanęły urny z ziemią z pozostałych pól bitewnych.
Idea Grobu Nieznanego Żołnierza narodziła się w czasie pierwszej wojny światowej, której wielu ofiar nie udało się zidentyfikować. Po raz pierwszy pochowano Nieznanego Żołnierza w 1920 roku w Wielkiej Brytanii, w Opactwie Westminsterskim. Najbardziej znanym pomnikiem tego rodzaju jest paryski Łuk Triumfalny, który powstał w tym samym roku.
|
|
Plac Piłsudskiego
|
|
|
|
|
