Budowę pałacyku rozpoczął Aleksander Rembieliński w 1859 r. wg proj. Franciszka M. Lanciego, ale nieukończywszy prac budowlanych, sprzedał budynek Janowi Kurtzowi i Stanisławowi Radyńskiemu. Wkrótce J. Kurtz stał się jedynym właścicielem pałacyku i w 1865 r. ukończył jego budowę.
W 1874 r. właścicielką pałacyku została Maria Jankowska. Od 1900 r. mieściła się tu siedziba Towarzystwa Akcyjnego Wyrobów Włókienniczych. W okresie dwudziestolecia międzywojennego znajdowały się tu biura duńskiego poselstwa. Od 1935 r. jego nowym właścicielem był Abraham Sojka.
Budynek ucierpiał podczas II wojny światowej i został odbudowany w 1949 r. pod kierunkiem Eugeniusza Wierzbickiego, Jana Mokrzyńskiego i Wacława Kłyszewskiego.
Od strony frontowej pałacu znajduje się portyk koryncki składający się z sześciu kolumn.
Od lat 90. XX w. mieści się w nim siedziba Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych.