Znajduje się przy ul. Konwiktorskiej.
Pałac wzniesiony został ok. 1780 r. dla kasztelana płockiego Maksymiliana Sierakowskiego, na działce wydzielonej w wyniku parcelacji gruntów konwiktu skasowanego zakonu jezuitów. Działka ta miała również nietypowy kształt, ponieważ była płytka i długa, co wpłynęło na rozmieszczenie wszystkich zabudowań. Budynek pałacu znalazł się dzięki temu bliżej Wisły, a zabudowania gospodarcze wznoszono sukcesywnie na zachód od niego.
W 1818 r. pałac zakupiła Komisja Rządowa Wojny na mieszkania dla kadry zawodowej i rezerwistów. Natomiast budynki gospodarcze zostały przeznaczone na potrzeby 4. pułku piechoty liniowej „Dzieci Warszawy” stacjonującego w Koszarach Sapieżyńskich. W latach 1819-1820 budynki zostały zaadaptowane na koszary na podstawie proj. wybitnych architektów: Jakuba Kubickiego i Wilhelma H. Mintera. Podczas owej modernizacji pałac otrzymał nową, późnoklasycystyczną oprawę w miejsce istniejącego dotąd późnobarokowego wystroju. Przed 1830 r. stacjonował tu już prawdopodobnie cały II batalion 4. pułku piechoty liniowej „Dzieci Warszawy”.
Po upadku powstania listopadowego koszary zostały zajęte przez Rosjan, którzy stacjonowali tu nieprzerwanie aż do 1915 r. z przerwą w latach 1852-1861, gdy mieścił się tu Szpital św. Ducha, który uprzednio został przeniesiony z pałacyku Doroty Miączyńskiej przy ul. Przyrynek. Od 1861 r. po przeniesieniu szpitala na ul. Elektoralną stacjonował tu Gwardyjski Sankt-Petersburski Pułk im. Króla Fryderyka Wilhelma III.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 r. od 1919 r. w koszarach stacjonował najpierw 1. dywizjon samochodowy, a po reorganizacji wojsk pancernych w 1931 r. także II batalion z 3. pułku pancernego z Modlina. W 1933 r. batalion ten wrócił do Modlina, zaś 1 dywizjon połączono z I batalionem tego pułku i utworzono 3. batalion czołgów i samochodów pancernych. W 1935 r. został on przemianowany na 3. batalion pancerny. Ograniczona pojemność koszar spowodowała, że dowództwo, garaże i warsztaty znalazły się w Forcie Wola, a w 1938 r. dowództwo przeniesiono na Marymont - część oddziałów zajęła też Fort Traugutta. W 1938 r. w koszarach siedzibę znalazło też dowództwo I Warszawskiego Batalionu Obrony Narodowej.
Pałac Sierakowskiego ucierpiał po raz pierwszy we wrześniu 1939 r. kiedy zniszczeniu uległ jego gmach i połowa oficyny frontowej. W czasie powstania warszawskiego w sierpniu 1944 r. zniszczeniu uległa pozostała część zabudowań. Odbudowa pałacu miała miejsce w latach 1951-1954 na podstawie proj. Barbary Andrzejewskiej, w oparciu o zachowany proj. Jakuba Kubickiego. Nie odbudowano tylko budynków gospodarczych, ponieważ w ich miejscu wzniesiono szkołę.