Nazywany również pałacem Morsztynów. Pałac został wzniesiony pod koniec XVII w. Pierwotnie należał on do wojewody mazowieckiego Stanisława Morsztyna, później do wojewody sandomierskiego Stefana Bidzińskiego.
W 1766 r. budynek znalazł się w posiadaniu biskupa przemyskiego Andrzeja Młodziejowskiego, dla którego przed 1771 r. pałac został specjalnie rozbudowany przez architekta Jakuba Fontanę. W trakcie przebudowy powstały boczne ryzality w formie skrzydeł połączonych arkadową galerią podtrzymującą taras. W latach 90. XVIII w. mieszkał tu Osip Igelström przez co pałac był celem zaciekłych ataków polskich pod wodzą Jana Kilińskiego podczas trwania insurekcji kościuszkowskiej w 1794 r.
W latach 1806-1808 następuje odbudowa w stylu klasycystycznym na podstawie proj. Fryderyka A. Lessla dla Feliksa Potockiego. W latach 1808-1811 powstają skrzydła od strony ul. Podwale. Pawilony te, w połączeniu z oficynami, utworzyły dziedziniec ograniczony od strony ulicy żelaznymi sztachetami. Po 1818 r. właścicielem pałacu został Karol Zeydler.
Od 1820 r. mieściła się tutaj Resursa Kupiecka, przeniesiona ok. 1829 r. do Pałacu Mniszchów na ul. Senatorską. Następnie znajdowały się tu księgarnie i sklepy. Pod koniec XIX w. budynek został przekształcony w kamienicę czynszową.
W czasie II wojny światowej został zniszczony w 85%, a jego żmudna odbudowa zakończyła się w 1957 r. na podstawie proj. Borysa Zinserlinga.