Został zbudowany w latach 1825-1830 na podstawie proj. A. Corazziego w stylu włoskiego renesansu. Gmach mieścił w sobie dawny Pałac Wiśniowieckich.
Pełnił funkcję rezydencji ministra skarbu Franciszka K. Druckiego-Lubeckiego. Znajdował się pomiędzy budynkiem Giełdy i Banku a Pałacem Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu.
Został przebudowano w XIX w. W latach 1919-1921 dokonano restauracji pałacu pod kierunkiem Mariana Lalewicza dla Ministerstwa Skarbu.
Pałac został zniszczony podczas walk powstania warszawskiego w 1944 r. Odbudowany w latach 1950-1954.