Został zbudowany w I połowie XVIII w. dla Józefa B. Loupia, burmistrza Warszawy, który nabył ten teren w 1731 r. W 1750 r. obiekt został rozbudowany na podstawie projektu Jakuba Fontany przez kanclerza wielkiego koronnego Jana Małachowskiego.
Znajduje się pomiędzy ul. Senatorską a ul. Krakowskie Przedmieście.
Po sprzedaży pałacu przez Mikołaja Małachowskiego w latach 1784-1785 na pałacowym dziedzińcu od strony ul. Miodowej powstała kamienica należąca do firmy „Roesler&Hurtig” – był to jeden z pierwszych nowoczesnych domów handlowych z witrynami sklepowymi w Warszawie. W późniejszym okresie, pod koniec XIX w. kamienica stanowiła już z pałacem jedną całość.
Po zniszczeniach II wojny światowej, zwłaszcza we wrześniu 1939 r., pałac został odbudowany w latach 1947-1948 na podstawie proj. Zygmunta Stępińskiego, który przywrócił mu barokowy wygląd pozbawiony późniejszych detali. Następnie odbudowano kamienicę, jednak bez łącznika pomiędzy nią a pałacem, pozostawiając sztucznie wyglądający plac od strony ul. Miodowej. Attykę zwieńczono kontrowersyjnymi dekoracjami rzeźbiarskimi autorstwa Aleksandra Żurawskiego.