Znajduje się przy ul. Nowoursynowskiej.
Ok. 1776 r. roku księżna Izabela Lubomirska z Czartoryskich wybudowała niewielki pałac dla swojej córki Aleksandry Potockiej z Lubomirskich. Przez pewien czas mieszkał tu Józef Maisonneuve, zaś w latach 1785-1799 budynek był własnością Aleksandry Potockiej z Lubomirskich, żony Stanisław Kostki, który rozbudował pałac wg proj. Chrystiana Aignera. Następnie obiekt ten był w posiadaniu Grzegorza Wykowskiego, a później Ignacego Kochanowskiego. Od 1822 r. stał się własnością Juliana U. Niemcewicza, który założył w nim bibliotekę, gromadząc cenne zbiory. Częstym gościem pałacu był Juliusz Słowacki.
Po 1832 r. pałac był własnością lekarza Wilhelma Malcza, a później na krótko znów powrócił do rodziny Potockich, po czym od 1857 r. zajmowała go rodzina Krasińskich. W latach 1858-1860 został całkowicie przebudowany pod kierunkiem Zygmunta Rospendowskiego. Nadano mu wtedy styl neorenesansowy, zaś frontową elewację bogato ozdobiono płaskorzeźbami wykonanymi przez Faustyna Cenglera Faustyna, które przedstawiają hetmanów: Stanisława Koniecpolskiego, Pawła Sapiehę i Jana Tarnowskiego. We wnękach postawiono figury: Fortuny i Ceres, a w tympanonie znalazł się herb Ślepowron należący do Krasińskich wraz z rzeźbami dzieci symbolizującymi cztery pory roku.
W 1895 r. pałac stał się własnością Ludwika Krasińskiego, później do Adama Krasińskiego, który w 1906 r. podarował Ursynów Polskiej Macierzy Szkolnej. Od tego czasu mieściły się w budynku siedziby placówek oświatowych. Od 1921 r. jego właścicielem był hrabia Edward Raczyński, który przekazał go następnie Ministerstwu Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.
Zniszczony podczas I wojny światowej przez Rosjan nie ucierpiał na szczęście podczas II wojny światowej.
Od 1956 r. należy do Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego i mieści się w nim rektorat uczelni. Ze względu na swą funkcję przez środowisko uczelniane nazywany jest nieformalnie „Pałacykiem Rektorskim”.