Znajduje się przy ul. Krakowskie Przedmieście. Został zbudowany w I poł. XVII w. W 1663 r. przekształcony w klasztor i kościół zakonu karmelitanek bosych. W 1818 r. stał się siedzibą Towarzystwa Dobroczynności Res Sacra Miser, a od 1989 r. – Towarzystwa Charytatywnego Caritas.
Król Zygmunt III Waza nabył dwór pierwotnie należący do rodu Bobolich nieopodal klasztoru bernardynów i przystosował go na rezydencję dla najstarszego syna Władysława IV. Pałac Kazanowskich przystosowany był w latach 1628-1643 pierwotnie dla królewicza Władysława Wazy przez włoskiego architekta K. Tencallę. W 1632 r. pałac otrzymał w darze Adam Kazanowski, który przekształcił go w jedną z najwspanialszych warszawskich rezydencji w XVII w. Z powodu tego dworu, który wraz ze wspaniałym urządzeniem królewicz podarował A. Kazanowskiemu, wyniknął spór królewski syna z ojcem. Rezydencja jednak już w 1656 r. została poważnie zniszczona przez Szwedów w czasie najazdu na Polskę.
W 1661 r. właścicielami pałacu zostają Lubomirscy, którzy w 1663 r. przekazują połowę budynku od strony ul. Krakowskie Przedmieście karmelitankom bosym karmelitankom na klasztor i kościół. W 1818 r. zakon uległ kasacie i budynek przeszedł na własność Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynnego Res Sacra Miser (z łac. ubogi jest świętością), które dokonuje przebudowy na własne potrzeby.
Ze zniszczeń II wojny światowej ocalałe części pałacu zostały odbudowane w latach 1945-1975. W czasie remontu w 2006 r. odkryto w pozostałych po pałacu częściach XVII wieczne polichromie.