Miasto Stoleczne Warszawa

Dziesiatki miejsc na poranne spacery

kościół św. Jacka - Strona 2

opustoszał.
08.09.1655 r. (potop szwedzki) w wielkim refektarzu klasztoru odbyły się rokowania pomiędzy wysłannikami króla szwedzkiego, Karola Gustawa a władzami miasta magistratem w sprawie jego kapitulacji. Następnie żołnierze szwedzcy zajęli klasztor na kwatery, który okupowali do 01.07.1656 r., pozostawiając po sobie ogromne zniszczenia. Podczas trwania III wojny szwedzkiej, przed drugim zajęciem zakonnikom na szczęście udało się wywieźć do Gdańska wszystkie cenne przedmioty, które następnie powróciły do tego miejsca dopiero w 1713 r.
W 1662 r. została wybudowana przy kościele okazała dzwonnica.
W latach 1691-1694 na podstawie proj. Tylmana van Gameren, a zrealizowaną przez Józefa Sz. Bellotiego powstał w świątyni jego bezapelacyjnie najcenniejszy zabytek - przylegająca do lewej nawy kościoła - kaplica św. Dominika nazywana też kaplicą rodziny Kotowskich, którą ufundował Adam Kotowski. W jej podziemiach znajduje się m.in. sarkofag jego żony, Małgorzaty Kotowskiej. Kaplicę zbudowano na planie greckiego krzyża. Posiada ona ponadto wysoki, czarny marmurowy ołtarz, w zwieńczenie którego zostały wkomponowane stylowe rzeźby. Jedną z najcenniejszych rzeźb ozdabiających ww. kaplicę jest pochodząca z II poł XVIII w. rokokowa „Ecce Homo” autorstwa wybitnego lwowskiego rzeźbiarza, A. Osińskiego (1725-1771).
Na uwagę zasługują w niej również wyjątkowe malowidła-freski, ołtarz oraz epitafia jej wszystkich fundatorów. W jej podziemiu znajduje się krypta grobowa rodziny Kotowskich, skrywająca sarkofagi, które cudem nie zostały uszkodzone podczas powstania warszawskiego w 1944 r.
Po odbudowie kościoła w 1959 r., w kaplicy Kotowskich został umieszczony słynący z cudownych łask obraz Matki Boskiej Różańcowej, który przywieziono tu z Czortkowa (Kresy Wschodniej RP).
W czasie wojen napoleońskich, w 1805 r. na terenie klasztoru został urządzony szpital polowy oraz polowe koszary, w których zakwaterowano żołnierzy.
W 1815 r. w świątyni powstał nowy ołtarz, ponieważ poprzedni uległ poważnemu zniszczeniu.
W 1823 r. do głównej bryły budowli dobudowano jeszcze przybudówkę z podcieniami, gdzie znalazło się miejsce dla wielu targowych kramów.
W 1944 r. w czasie powstania warszawskiego w kościele św. Jacka działał duży szpital powstańczy. W związku z tym Niemcy celowo bombardowali i ostrzeliwali przy pomocy ciężkiej artylerii ten obiekt. W wyniku długotrwałych bombardowań z powietrza i ciężkiego ostrzału artyleryjskiego zginęło w nim bezpośrednio ponad 1000 osób, a sam kościół przestał praktycznie istnieć. Ze zniszczeń ocalały jedynie pojedyncze fragmenty jego niektórych ścian wraz z niewielką częścią kaplicy Kotowskich.
Prace związane z jego odbudową trwały nieprzerwanie w latach 1947-1959 i były prowadzone pod kierunkiem Haliny Smólskiej.


Zobacz na mapie