Została wybudowana w latach 1900-1901 na podstawie projektu K. Kozłowskiego i I. Pianki, w kwartale ulic: Jasnej, S. Moniuszki i H. Sienkiewicza. Budowla była wzorowana na większości europejskich gmachów operowych i filharmonicznych.
Budynek otrzymał niezwykle bogaty wystrój, w stylu eklektycznym, nacechowanym elementami neorenesansowymi i neobarokowymi. Pierwszy koncert odbył się 5 listopada 1901 r. Fundatorami całego przedsięwzięcia byli: baron Leopold J. Kronenberg i Ignacy J. Paderewski.
Gmach Filharmonii Narodowej został spalony w czasie oblężenia Warszawy we wrześniu 1939 r. Dalsza zagłada nastąpiła w czasie walk Powstania Warszawskiego. Po odbudowie nowy budynek Filharmonii Narodowej został uroczyście otwarty 21 lutego 1955 r., co połączone zostało z inauguracją V Międzynarodowego Konkursu im. Fryderyka Chopina. Odbudowany według projektu E. Szpakowskiego i H. Białobrzeskiego zatracił pierwotny wystrój, który na dodatek został zastąpiony aranżacją w stylu surowego socrealizmu.