Miasto Stoleczne Warszawa

Dziesiatki miejsc na poranne spacery

Dowódcy powstania warszawskiego

opublikowany: 20 stycznia 2010, Przemysław Miller

Tadeusz Bór-Komorowski ps. „Bór”, „Znicz”, „Lawina” (ur. dnia 1 czerwca 1895 r.w Chorobrowie w pow. Brzeżany, zm. dnia 24 sierpnia 1966 r. w Buckley w Wielkiej Brytanii) – generał dywizji Wojska polskiego, dowódca Armii Krajowej.
Urodził się w rodzinie Mieczysława Mariana Komorowskiego herbu Korczak i Wandy Zaleskiej-Prawdzic. Spokrewniony z gen. Tadeuszem Rozwadowskim, w majątku którego przyszedł na świat. Karierę wojskową rozpoczął w armii austro-węgierskiej. W czasie I wojny światowej służył na froncie rosyjskim i włoskim. W Wojsku Polskim od 1918 r. W wojnie bolszewickiej 1920 r. dowódca 12. Pułku Ułanów. Brał udział w bitwie Komarowem.
Następnie m.in. instruktor jazdy konnej w Oficerskiej Szkole Artylerii w Warszawie (1922-1923), uczestnik olimpiady w Paryżu w 1924 r. w jeździectwie, kwatermistrz a następnie zastępca dowódcy 8. Pułku Ułanów (1924-1926), kierownik ekipy jeździeckiej na olimpiadzie w Berlinie w 1936 r. W latach 1927-1938 dowódca 9. Pułku Ułanów w Trembowli, a w latach 1938-1939 komendant Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu.
W kampanii wrześniowej był najpierw dowódca Ośrodka Zapasowego Zgrupowania Kawalerii w Garwolinie, a następnie zastępca dowódcy Kombinowanej Brygady Kawalerii płk Adama Zakrzewskiego w składzie Armii Lublin.
W konspiracji komendant Obszaru Kraków ZWZ, od maja 1940 r. generał brygady. Po  dekonspiracji i przedostaniu się do Warszawy zastępca komendanta głównego ZWZ – dowódcy AK, od 1 lipca 1943 r. dowódca Armii Krajowej. Od marca 1944 r. gen. dywizji. Podjął decyzję o wybuchu powstania warszawskiego. Od 30 września 1944 r. został Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych. Po upadku powstania warszawskiego znalazł się w niewoli.
Po zakończeniu II wojny światowej przebywał na emigracji w wielkiej Brytanii Wielkiej, gdzie do 1946 r. był Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych Naczelnym na obczyźnie. W latach 1947-1949 pełnił urząd premiera rządu RP na uchodźstwie. Od lipca 1956 r. wchodził w skład emigracyjnej rady Trzech. Został pochowany na cmentarzu Gunnersbury
w Londynie.

Tadeusz Walenty Pełczyński ps. „Grzegorz”, „Adam”, „Wolf”, „Robak” (ur. dnia 14