Miasto Stoleczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery

Dekret Warszawski

opublikowany: 12 listopada 2010,
Granice obowiązywania Dekretu Warszawskiego w granicach miasta z dnia jego wejścia w życie. Granice obowiązywania Dekretu Warszawskiego w granicach miasta z dnia jego wejścia w życie.

W dniu 26 października 1945 r. wydany został Dekret o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), który objął swoim działaniem nieruchomości na terenie Gminy m.st. Warszawy, w granicach administracyjnych miasta z dnia jego wejścia w życie, tj. 21 listopada 1945 r.


Teren ten, o powierzchni ok. 14.146 ha, obecnie znajduje się w granicach siedmiu dzielnic wchodzących uprzednio w skład Gminy Warszawa-Centrum (z wyjątkiem fragmentu Dzielnicy Wola) oraz częściowo w granicach dzielnic: Bielany, Targówek, Białołęka, Ursynów – obejmując znaczną część obecnego obszaru Miasta Stołecznego Warszawy.

Straty ludzkie i zniszczenie Warszawy, które nastąpiło w 1939 roku, następnie podczas Powstania Warszawskiego w 1944 roku oraz grabież mienia przez cały okres okupacji były ogromne.

Władze miasta musiały zmierzyć się z wieloma problemami takimi jak: konieczność odgruzowania miasta, zakwaterowanie ludności, zapewnienie pomieszczeń jednostkom administracji publicznej oraz zaopiekowanie się mieniem opuszczonym.

Celem wprowadzenia Dekretu była racjonalna odbudowa i nieskrępowane planowanie Stolicy bez przeszkód jakimi mogły być: brak dokumentów hipotecznych, nieobecność właścicieli lub ich spadkobierców, brak znaków granicznych i planów działek, długotrwałe procesy wywłaszczeniowe i sądowe.

Na podstawie przepisu art. 1 Dekretu wszystkie grunty w granicach miasta istniejących w dniu jego wejścia w życie przeszły z mocy prawa na rzecz Gminy m.st. Warszawy. Następnie z dniem 13 kwietnia 1950 r. w związku z likwidacją samorządu terytorialnego, która nastąpiła na mocy art. 32 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130), grunty te stały się własnością Państwa.

Dekret przyznawał poprzednim właścicielom możliwość zgłoszenia wniosku o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy. W wyniku zmian w polskim prawie rzeczowym od 1947 r., właściciele mogli się ubiegać wyłącznie o prawo własności czasowej, a od 1961 r. o prawo użytkowania wieczystego.

Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 i 2 Dekretu dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni, będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące - uprawnieni byli w ciągu 6-ciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę do złożenia wniosku o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną.

Gmina miała obowiązek uwzględniania wniosków, jeżeli korzystanie