Miasto Stoleczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery

Nagrobek Jana Tarły już po konserwacji

opublikowany: wtorek, 7. grudnia 2010 - 12:13, Magdalena Łań

Zakończył się prace konserwatorskie i rekonstrukcyjne przy nagrobku Jana Tarły. Ich wynik, po raz pierwszy będzie można podziwiać na uroczystościach związanych z konsekracją pomnika, która odbędzie się w środę, 8 grudnia, o godz. 14.00, w kościele Matki Bożej Łaskawej przy ul. Świętojańskiej 10.


Konserwacja nagrobka była poprzedzona dogłębnymi kwerendami materiałów archiwalnych oraz badaniami ikonograficznymi. Zespół ekspertów prześledził poszczególne etapy i dzieje historii tego obiektu, by jak najwierniej odtworzyć brakujące treści, z zachowaniem jego pierwotnej, stworzonej przez  Johana Georga Plerscha formy.

Jan Tarło herbu Topór, wojewoda sandomierski, pochowany został w kościele oo. pijarów w Opolu Lubuskim, zaś w Warszawie  na przełomie XVII i XVIII wieku, w pracowni Johana Georga Plerscha, powstał dedykowany mu symboliczny nagrobek, którego fragmenty można było do niedawna podziwiać w kościele Jezuitów, sanktuarium Matki Bożej Łaskawej przy ul. Świętojańskiej.

Historia tego obiektu jest barwna i głęboko związana z historią i losami Warszawy. Pierwotnie zaprojektowany i zrealizowany we wnętrzu kościoła ojców pijarów przy ul. Długiej, dwukrotnie zmieniał swą lokalizację. Po klęsce powstania listopadowego władze carskie zmusiły pijarów do opuszczenia kościoła i klasztoru, w którym zdecydowano urządzić cerkiew garnizonową. Podczas likwidacji kościoła podjęto decyzję  o zdemontowaniu i złożeniu obiektu w skrzyniach. Dopiero po czterdziestu latach zdecydowano, iż nagrobek został ponownie złożony, we wnętrzu wspomnianego na wstępie kościoła Jezuitów.

Jak wykazały najnowsze badania ikonograficzne nad obiektem, zaproponowana wówczas  forma rekonstrukcji pominęła ważne aspekty przesłania zawartego w kompozycji. Ponad to podczas II wojny światowej kościół przy Świętojańskiej uległ zniszczeniu, a ocalałe części nagrobka zostały przeniesione, a następnie przechowane w częściach: w podziemiach  kościoła przy ul. Świętojańskiej oraz w magazynach placówek muzealnych m.in.: w Łazienkach Królewskich będącego oddziałem Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Historycznym m.st. Warszawy.

Całkowity koszt remontu wyniósł 335 tys., w tym 200 tys. z dotacji przyznawanych przez Biuro Stołecznego Konserwatora Zabytków.